توروخدا وقتی میخوابین اینقدر بلند خر و پف نکنین. اونی که کنارتون میخوابه گناه داره :|

این مطلب توسط نویسنده‌اش رمزگذاری شده است و برای مشاهده‌ی آن احتیاج به وارد کردن رمز عبور دارید.

این قسمت: ستان های زندگی من

یادم باشه هیچ چیز عاشقانه ای نه ببینم نه بشنوم چون فیلم یاد هندوستان میکنه و میدونم که این هندوستان، ره به ترکستان داره..

بالاخره موها رو کوبیدم و از نو ساختم. اون چیزی که میخواستم نشد ولی از چیزی که شده هم خوشم اومده

گاهی همینقدر ساده

چقدر آدما این روزا به همدیگه و به محبت احتیاج دارن. اینقد برخوردای خوب  و بی ریا کم شده که تا میبینم، خوشی همه وجودمو میگیره و تا مدتها اون برخورد و اون آدم تو یادم میمونه.

مغازه دار سر کوچه یه خانوم جوونه که خیییلی سرحال و خوش روئه. با اینکه مغازشون کوچیکه ولی هر بار میرم خیلی با رفتارش حال میکنم. بماند که یه میوه فروش خیلی مودب و مهربون هم داریم. کلا جایی که خونه دانشجویی من هست خیلی حس "محله" رو به من میده. این حسو اصلا با خونه خونوادگیم ندارم چون اصلا اونجا حالت محله نداره. کسی با کسی مهربون نیست و من غریبه ام با همه. ولی اینجا چهره های آشنا کنارم هستن که واقعا دوست دارم ببینمشون و از پشت ماسک چشامو خط کنم و بهشون لبخند بزرگ بزنم. اینجا من حس "تعلق" دارم.

یا مثلا امروز رفته بودم خرید. دنبال یه چیزی میگشتم که قشنگشو پیدا نمیکردم. رفتم تو یه کتابفروشی به این امید که داشته باشن. اونجا فقط کتاب میفروختن و حدس میزدم ندارن و یکم هم معذب بودم برم از آقاهه بپرسم وسط کتاب فروشیت فلان چیزو داری؟ همینجوری داشتم از بیرون با چشمای پُرسون داخل کتابفروشی رو نگاه میکردم که دیدم آقاهه داره نگاهم میکنه. دیگه دیدم زشته بذارم برم، رفتم داخل و ازش پرسیدم فلان چیزو دارین؟ نداشت ولی چقققدر قیافش مهربون و دلنشین بود. تو مغازش کسی نبود و اونم ماسک نذاشته بود. با لبخندی که حتی اگه ماسک داشت، فقط از روی چشماشم میشد تشخیص داد که لبخند قشنگیه گفت ندارم و بهم آدرس داد که کجا برم که داشته باشن. اینقد حس قشنگی داشت برخوردش که نگو.

به خدا یکم محبت و خوش رویی جای دوری نمیره. یکم حوصله همدیگه رو داشته باشیم. گاهی وقتا آدما خیلی تنها تر و شکننده تر از اون چیزی هستن که ما میبینیم و یه لبخند یا یه لحن مهربون حالشونو بهتر میکنه.