خب اولین غلط هیجان انگیز زندگیمو کردم. جاتون خالی داره خوش میگذره

اگه تو حالت عادی بود قطعا به چنین کاری نه میگفتم ولی از اونجایی که میخوام یکم تغییر بدم سبک زندگیمو، قبول کردم و فعلا که راضیم. به آدرنالینش می ارزید.

دارن اذان میگن. خیلی وقت بود صدای اذانو تو این زمان از روز نشنیده بودم. گرچه بی اعتقادم بهش ولی خاطره برانگیزه.

اینقد بیدار موندم که گشنم شده. اه

حالا که دارم فکر میکنم میبینم با سرعت خیلی زیادی دارم به ۳۰ سالگی نزدیک میشم و هنوز خیلی کار نکرده دارم. من دلم نمیخواد ۳۰ سالم بشه. حتی متناسب با سنم هم حساب کنم هنوز به هیچی نرسیدم و خیلی عقبم. نه مدرک درست حسابی دارم. نه کار خفنی کردم تو زندگیم. نه حتی یه تفریح باحال داشتم. یعنی من با اون زنی که میخوام باشم فرسنگ ها فاصله دارم و زمانمم واقعا کمه. دلم نمیخواد وقتی ۳۰ سالم میشه هنوز حس عقب بودن داشته باشم و فکر کنم زندگیمو باختم :(

حالا باید بشینم ببینم چه خاکی تو سرم بریزم؟ :/

کلا به چند سال اخیر زندگیم نگاه میکنم میبینم زندگیم تو اکثر روزاش خیلی برام یکنواخت بوده. زود خسته میشم و حوصلم سر میره. از وقتی کرونا شد که دیگه بدتر. نمیشد تکون خورد از تو خونه. به جایی رسید که من درونگرایی که حوصله آدما و شلوغی رو نداشتم، الان دلم فقط آدمیزاد میخواد. یه عالمه آدمیزاد. دلم آدمای جدید از دنیاهای جدید میخواد. آدمایی که زندگی و تجربیات متفاوتی نسبت به زندگی و تجربیات من داشته باشن. میخوام ببینم دنیای اونا چه شکلیه. دلم آدمایی رو میخواد که از روتین فراتر رفتن و ۴تا چیز جالب واسه گفتن دارن. زندگی من همیشه خیلی ایزوله بوده. آدمایی که اومدن تو زندگیم و رفتن هم تقریبا (نه کاملا) مثل خودم بودن (از نظر داشتن زندگی ایزوله). 

یا دلم میخواد چیزای جدید تجربه کنم. چیزایی که حس رهایی رو القا کنن. البته قطعا دلم نمیخواد مواد بکشم حالا اینکه چه چیزایی حس رهایی رو القا میکنن خودش جای سوال داره.

خلاصه اینکه من دلم میخواد یه غلطی بکنم. دلم میخواد لااقل تا قبل ۳۰ سالگی ۴تا غلط جالب تو زندگیم کرده باشم. چند سال بیشتر وقت ندارم و کرونا هم ریده به همه چی. اه

نکنه عقلمو از دست دادم؟