امیدوارم زودتر یاد بگیرم تو موقعیت هایی که نیاز به هول شدن ندارن، هول نشم و جواب کسشر ندم :/

امروز واسه بار اول اینجا تجربه پیشنهاد دوستی و شماره و این چیزا رو داشتم. اصلا تجربه خوبی نبود. خیلی غیرمنتظره بود و باعث شد احساس ناامنی کنم. با اینکه تا گفتم نه، طرف مقابل عذرخواهی کرد و رفت و اصلا کاری به کارم نداشت یا رفتارش یهو بد نشد ولی بازم خیلی استرس گرفتم و معذب شدم و حس کردم تو موقعیت ناامنی قرار گرفتم :(

بابا و مامان رفتن پیش خواهرم بهش سر بزنن. ویدیو کال کردن که همه دور هم باشیم. بابا خواهرمو میبوسه و بهم میگه تو رو که نمیتونم ببوسم، به جای تو خواهرتو میبوسم و دوباره بوسش میکنه. من دلم اینجا پر میکشه واسشون و صد بار آرزو میکنم کاش منم اونجا بینشون نشسته بودم. لعنت به شرایطی که امثال منو مجبور به مهاجرت کرد.

دلم واسه بغل کردن و بغل شدن تنگ شده. اصلا دلم کلا برای لمس کردن و لمس شدن تنگ شده. ایران خونواده و دوستامو داشتم. ولی اینجا با کسی در این  حد نزدیک نیستم.

آدما قبل از اینکه تماس تصویری اختراع بشه چطوری مهاجرت میکردن؟