یعنی میرسه روزی که از شوق آزادی گریه کنیم، نه از غم کشتار و سرکوب؟
آدمیزاد موجود اجتماعی ایه ولی فقط تو خوشی هاش.
هر وقت استرس داری و ناراحتی و ناامیدی تنهای تنهایی.
پس چرا ما اینقد تلاش میکنیم دور و برمون چندتا دوست یا خانواده داشته باشیم؟
حس میکنم تنهایی از انگشت های پام میپیچه تو بدنم و از یه جایی تو قلب یا ریه یا چشمم میزنه بیرون.